Вырошчваньне галюцынагенных грыбоў, канопляў, кустоў кокі і іншых наркатычных расьлінаў у пэўных межах ня будзе лічыцца крымінальным злачынствам у Чэхіі. Цяпер кожны чэх можа мець пры сабе да 15 г. ці «пяць кустоў» марыхуаны. Чакаецца, што новыя правілы ўвойдуць у сілу з новага году.

Сёньня вуліцы Прагі зноўку запоўніліся тысячамі людзей, якія прайшлі шэсьцем па шляху гістарычнай студэнцкай дэманстрацыі 17 лістапада 1989 году, якая стала пачаткам падзеньня камунізму ў Чэхаславакіі. Толькі цяпер студэнтаў не зьбівалі на вуліцы, а гукі паліцэйскіх машынаў даносіліся з калёнак, каб нагадаць атмасфэру таго дня. На што дэманстранты, як і 17 лістапада 1989 году, рэагавалі воклічамі пратэсту, а вуліцы напаўняліся бразгатаньнем ключоў і асьвятляліся сотнямі сьвечак у рукох людзей.

Абедзьве гадавіны вяртаюць у тагачасную Чэхію да студэнцкіх пратэстаў 17 лістапада 1939 і 1989 гадоў. Абедзьве зьвязваюць з студэнцкімі дэманстрацыямі — напачатку супраць нацысцкай дыктатуры, а праз пяцьдзесят год — супраць камуністычнага рэжыму. Сёньня Чэхія рыхтуецца да дзяржаўнага сьвята з нагоды 17 лістапада.

Арганізатары і ўдзельнікі студэнцкай дэманстрацыі 1989-га зьбіраюцца з нагоды юбілею ў праскіх кавярнях, на вуліцах Прагі і ў галерэях ладзяцца выставы, ва ўнівэрсытэтах — канфэрэнцыі з удзелам палітыкаў, дзеячаў культуры, студэнтаў, а ў дзень гадавіны людзі з павязанымі чырвона-сіне-белымі стужкамі зноўку пройдуць ад Альбэртава да Нацыянальнага праспэкту — шляхам дэманстрацыі 1989 году. Напярэдадні Міжнароднага дня студэнцтва Generation.bY робіць агляд ролі студэнтаў у палітычных падзеях Чэхіі дваццатага стагодзьдзя і пачынае сэрыю публікацыяў з сэрца аксамітавай рэвалюцыі — Прагі.

Фотавыстава «Казачная краіна» адкрылася ў кінатэатары «Перамога» 16 кастрычніка. Галоўная тэма падзеі, прымеркаванай да Дня ўтварэньня незалежнай Чэхаславацкай рэспублікі, — Прага, галоўныя героі — беларускія фатографы Віталь Раковіч і Віктар Жураўкоў, вачамі якіх можна пазнаёміцца альбо яшчэ раз прагуляцца па чэскай сталіцы.

У эмігранцкім асяродку беларусаў нарадзілася ідэя сумясьціць заняткі спортам і асьветніцкую дзейнасьць. Ініцыятары акцыі «пыхцім за Беларусь!» прапануюць беларусам па ўсім сьвеце заняцца ранішнімі прабежкамі, паралельна распавядаючы на камэру пра дзівосы тых мясьцінаў, дзе яны ўжо пабывалі.

З пачаткам верасьня тэма навучаньня як ніколі актуальная. Актывізуюцца і  замежныя адукацыйныя праграмы з прапановамі для беларускіх студэнтаў навучаньня ў эўрапейскіх к­раінах.

У 2009 годзе Міжнародны Вышэградзкі Фонд рэалізуе спэцыяльную праграму для Беларусі. Праграма прапаноўвае ­беларускім студэнтам і навукоўцам 80 сэмэстраў навучаньня ў любым дзярж­аўным ці прыватным унівэрсытэце краін-удзельніц Вышэградзкай Групы: Чэхія, Вугоршчына, Польшча і Славакія. Кожны ахвотны можа падаць заяўку на ўдзел у адукацыйных праграмах Masters ці Post-Masters (асьпірантура) тэрмінам ад 1 д­а 4 сэмэстраў.

За апошнія некалькі год шмат маладых беларусаў апынуліся за мяжой. Хтосьці вучыцца, хтосьці знайшоў добрую працу, а хтосьці вымушаны быў зьехаць не па ўласным жаданьні.

Пасьля першых мітынгаў і адчуваньня незрэалізаваных надзеяў сярэдзіны 90-х папярэдняе пакаленьне беларусаў, народжанае ў 70-х, таксама накрыла хваля эміграцыі. Меншая, але гэтыя людзі засталіся там. Цяпер Інтэрнэт дае магчымасьць ім дастаткова блізка адчуваць Беларусь, але ж кілямэтры тым ня менш аддзяляюць.

У інтэрвію з адным з такіх эмігрантаў — паэтам і пісьменьнікам Максам Шчурам — мы паразмаўлялі пра незрэалізаваныя магчымасьці бурлівых 90-х, пра эміграцыю і творчасьць.

Агулам 138 фільмаў былі паказаныя ў 10 кінатэатрах Прагі ў межах фэстывалю кіно пра правы чалавека «Адзін сьвет». У паказе ўдзельнічалі і дзьве дакумэнтальныя стужкі зь Беларусі. Прыйсьці на фэст заклікала вясёлая рэкляма з песьняй ад карыкатурнага ансамблю сучасных дыктатараў і сьлёганам «Заткніце гэту песеньку!»

Інстытут славянскіх і ўсходнеэўрапейскіх ведаў філязофскага факультэту Карлавага ўнівэрсытэту (Прага, Чэхія) з новага навучальнага году пачне выкладаць беларускую мову. Такое жаданьне выказалі самі студэнты славістыкі.

«Людзі гуляюць у гульні з уладай, даюць сябе падкупіць магчымасьцю паступіць ва ўнівэр, таннымі трамваямі... Ім гэта настолькі важна, што яны трымаюць пры сабе свае думкі і паслухмяна стрыгуць валасы. А Плястыкам усё тое глыбока па барабану. Іх няма чым падкупіць. Бо яны зь іншага сьвету. З той жа краіны, што і Музы. Яны не ерэтыкі - яны паганцы,» - прыхільнік гурта-легенды Plastic People of the Universe, створанага якраз у гістарычны для Чэхаславакіі 1968 год­.­ ­